Een reactie plaatsen

Cosmogony

Dankzij die lieve goede sint ben ik in het bezit van biophilia, het nieuwe album van de IJslandse zangeres Björk. De titel wil zoiets zeggen als liefde voor het leven, maar zoals ze in een interview met Trouw heeft uitgelegd was dat eigenlijk een foutje, ze dacht eerst dat het liefde voor de natuur betekende. En ja, dat bepaalt ook de inhoud van de liedjes. Waar veel popliedjes gaan over sex, nog meer over liefde, en de rest eigenlijk allemaal over mensen of menselijke ervaring is dit bij mijn weten zo’n beetje het enige album dat niet draait om mensen maar om de natuur.

En daarmee is het onbetwist dé plaat die je mee zou moeten nemen naar een onbewoond eiland. Een plaat die geen heimwee geeft naar andere mensen, maar een plaat die de grootsheid van de (dode) natuur bezingt. En waar er al mensen voorkomen, of menselijke dingen, dan dient dat als metafoor voor de natuur in plaats van andersom. Zo bevat het liedje Mutial core dat handelt over tektonische platen en vulkanische uitbarstingen deze prachtige regels:

As fast as your fingernail grows,
The Atlantic ridge drifts
To counteract distance.

Of neem het liedje cosmogony:

De tekst draait om vier ontstaansverhalen van onze wereld:

Heaven, heaven’s bodies
Whirl around me, make me wonder
And they say back then our universe was an empty sea
Until a silver fox and her cunning mate
Began to sing a song that became the world we know

Heaven, heaven’s bodies
Whirl around me, make me wonder
And they say back then our universe was a cold black egg
Until the god inside burst out and from its shattered shell
He made what became the world we know

Heaven, heaven’s bodies
Whirl around me, make me wonder
And they say back then our universe was an endless land
Until our ancestors woke up and before they went back to sleep
They carved it up into the world we know

Heaven, heaven’s bodies
Whirl around me make me wonder
And they say back then our universe wasn’t even there
Until a sudden bang and then there was light, was sound, was matter
And it all became the world we know

Heaven, heaven’s bodies
Whirl around me and dance eternal

Het laatste couplet is geen traditioneel scheppingsverhaal, maar onze big bang. Hoe mooi is dat, om de tegenstelling tussen mythe en wetenschap op deze manier op te heffen.

En nog een laatste puntje: de laatste zin is wederom een metafoor vanuit onze mensenwereld, namelijk dansen, toegepast op de banen van de hemellichamen. Terwijl toch een normaal popliedje dit precies andersom zou hebben gedaan. Fantastisch!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: