Een reactie plaatsen

Mijn verhaal

Om te beginnen, als eerste post, het verhaal van mijn geloofsachtegrond tot nu toe.

Kerkelijke achtergrond

Ik ben kerkelijk opgevoed, en dan serieus. Mijn vader werkt ook voor de kerk, dus ik zat wekelijks in de kerk, en kreeg ook thuis bijbelverhalen te horen en leerde bidden. Daarnaast ging ik naar christelijke scholen, VWO zelfs naar een echte refo-school. Mijn ouders waren echter niet zo zwaar als de school, wij kerkten Nederlands Hervormd (nu PKN) en dan meestal net niet de gereformeerde bond. Kenners zullen dit begrijpen.

Ik ben altijd vrij actief geweest in de kerk. Vanaf mijn 15e ongeveer was ik leiding bij verschillende kinderclubs, ik speelde gitaar bij jeugddiensten (gewone diensten hadden alleen begeleiding van een orgel, later orgel of piano) en later ook bij interkerkelijke praiseavonden.

Begin van mijn twijfel

Ergens moet ik mijn refo-school hier dankbaar voor zijn. Hier kreeg ik voor het eerst wat dieper te maken met theologische theorieën. En dan dus dingen als predestinatie. Al snel had ik door dat hier een aantal ideeën speelden waar ik het helemaal niet mee eens was. Dit kon ik nog makkelijk wegstoppen, omdat het er in mijn eigen kerk heel anders aan toeging.

Wel bleef ik kritisch naar de kerk waar ik in zat. Ik herinner me bijvoorbeeld nog dat ik boos was na een preek over homoseksualiteit. Onze dominee hield een relatief genuanceerd verhaal, maar “genezing en heelmaking” was nog steeds de eerste optie. Ook al kwam daar gelijk achteraan dat dat er voor velen niet inzit, toch werd er verwezen naar homoseksualiteit als ziekte.

Het begin van het einde

Het begin van het einde kwam in 2008, toen mijn broertje belijdenis ging doen. Ik ging, zoals dat hoort, op weg naar de Donner om een stichtelijk boekje voor hem uit te zoeken. Mijn vrouw heeft toen in haar oneindige wijsheid gezegd dat ik ook maar iets voor mezelf mee moest nemen. Dit omdat mijn geloof niet de kerk is, en als ik zo kritisch ben naar de kerk toe moest ik maar iets alternatiefs zoeken. Vervolgens heb ik naast een boekje voor mijn broertje twee boeken meegenomen voor mezelf: Onversneden Christendom van C.S. Lewis en Lost Christianities van Bart Ehrman.

Onversneden Christendom las ik als eerste. Kort samengevat: hier wordt een godsbewijs gegeven aan de hand van moraliteit, en vervolgens via het beroemde trilemma duidelijk gemaakt dat deze god de christelijke god is. Ik herinner me dat ik dit boek heel interessant vond, maar dat ik na een tijdje het eerste godsbewijs niet overtuigend vond.

Daarna begon ik aan Lost Christianities. Kort samengevat: Na Jezus’ dood waren er vele vormen van christendom die wijd uiteenlopende ideeën hadden, de proto-orthodoxe stroming heeft gewonnen en de uiteindelijke samenstelling van het nieuwe testament bepaald. Dit was echt een fascinerend boek. Het eerste wat ik hierna heb gedaan is de introductie op het nieuwe testament van Bart Ehrman bestellen.

Resultaat tot dusverre

Anderhalf jaar na het lezen van Lost Christianities ben ik inmiddels zo ver dat ik me geen christen meer noem. De reden is intellectueel, de argumenten voor het bestaan van god en de waarheid van het christendom overtuigen niet meer. Daarnaast zijn er een aantal goede redenen te geven om niet in een god te geloven. Maar ik ben ook nog lang niet uitgelezen en -gedacht. Dit blog zal daar wellicht een hulp bij zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: